|
Italia |
|
Sempre |
Musica Italiana
( Canta:
Massimo Ranieri )
( Autores: G. Capaldo - V. Fassone - 1918 )
| Original em dialeto napolitano | Tradução |
Vurría sapé pecché si mme vedite, facite sempe 'a faccia amariggiata. Ma vuje, quanto cchiù brutta ve facite, cchiù bella a ll'uocchie mieje v'appresentate. I' mo nun saccio si ve n'accurgite. E cu sti mode, oje Bríggeta, tazza 'e café parite, sotto tenite 'o zzuccaro, e 'ncoppa, amara site. Ma i' tanto ch'aggi' 'a girá, e tanto ch'aggi''a vutá, ca 'o ddoce 'e sott''a tazza fin'a 'mmocca mm'ha da arrivá. Cchiù tiempo passa e cchiù v'arrefreddate 'mméce 'e ve riscaldá. Caffè squisito! 'O bbello è ca, si pure ve gelate, site 'a delizia d''o ccafé granito, facenno cuncurrenza â limunata. Ma cu sti mode, oje Bríggeta, tazza 'e café parite, sotto tenite 'o zzuccaro, e 'ncoppa, amara site. Ma i' tanto ch'aggi' 'a vutá, e tanto ch'aggi''a girà, ca 'o ddoce 'e sott''a tazza fin'a 'mmocca mm'ha da arrivá. Vuje site 'a mamma d''e rrepassatore. E i', bellezza mia, figlio 'e cartaro. Si vuje ve divertite a cagná core, i' faccio 'e ccarte pe' senza denare. Bella pareglia fóssemo a fá 'ammore! Ma cu sti mode, oje Bríggeta, tazza 'e café parite, sotto tenite 'o zzuccaro, e 'ncoppa, amara site. Ma i' tanto ch'aggi' 'a vutá, e tanto ch'aggi''a girá, ca 'o ddoce 'e sott''a tazza fin'a 'mmocca mm'ha da arrivá. |
Queria saber porque quando me vê, você faz sempre a cara amargurada. Mas você, quanto mais feia se faz, mais bela aos meus olhos parece. Agora não sei se você repara isso. E deste modo, oh Brigida, uma xícara de café parece, em baixo ter o açúcar, e em cima, amarga é. Mas eu tanto vou girar, e tanto vou girar, que o doce debaixo da xícara até a minha boca deve chegar. Mais tempo passa e mais você fica gelada ao invés de aquecer-se. Café delicioso! O belo é que apesar de ficar gelada, você é a delícia de café granulado fazendo concorrência à limonada. Mas deste modo, oh Brigida, uma xícara de café parece, em baixo ter o açúcar, e em cima, amarga é. Mas eu tanto vou girar, e tanto vou girar, que o doce debaixo da xícara até a minha boca deve chegar. Você é a mãe dos brincalhões. E eu, beleza minha, filho de carteiro. Se você se diverte a mudar o coração, eu leio o futuro nas cartas sem pedir dinheiro. Belo casal seriamos a fazer amor! Mas deste modo, oh Brigida, uma xícara de café parece, em baixo ter o açúcar, e em cima, amarga é. Mas eu tanto vou girar, e tanto vou girar, que o doce debaixo da xícara até a minha boca deve chegar. |
